Voor de goede orde: Snuf is de voetbalnaam, waarmee René van Uffelen (25) al vanaf zijn zesde jaar op de Apeldoornse velden wordt aangesproken. De Apeldoorner genoot zijn opleiding bij AGOVV, waar hij na een paar invalbeurten in het eerste elftal ernstig geblesseerd raakte. Na een jaar in het tweede en een seizoen bij Victoria Boys, kwam Van Uffelen in 1997 bij CSV Apeldoorn terecht. ,,Ik voelde me niet echt thuis bij Victoria Boys; het klikte niet. Op 31 mei kwam ik toen tijdens de Nacht van Apeldoorn Jurgen Schefzyk tegen. Die was trainer van CSV Apeldoorn, maar ik kende hem nog van AGOVV 2. Hij zei: ‘kom maar lekker bij mij’.” De overschrijving werd geregeld op die laatste dag van mei, net voordat de sluitingsdatum voor overschrijvingen viel.

Van Uffelen speelde zich in de basis, maar besloot na dat seizoen een jeugddroom te gaan vervullen: een jaar naar Australië. ,,Ik heb besloten om naar Australië te gaan om eens wat heel anders te doen dan ik hier deed.” Van Uffelen was werkzaam bij de Apeldoornse jeugdherberg aan de Asselsestraat. Zijn vriendin Silvia was net klaar met haar opleiding en ook wel toe aan iets compleet anders. Het tweetal besloot tot een reis, die hen uiteindelijk elf maanden in Australië en zes weken in Nieuw Zeeland zou brengen.

Een ‘fantastische tijd’, aldus van Uffelen, die dan ook nog steeds vol zit met indrukken en verhalen van de andere kant van deze aardkloot. Vanaf beginpunt Melbourne heeft het duo half Australië onder de wielen van hun auto, ‘met airco!’, zien verdwijnen. Van Uffelen is er naar eigen zeggen wijzer van geworden. ,,Als je in Australië reist, besef je hoe klein je eigenlijk bent. Dat de natuur toch nummer één is.” De mentaliteit van onze onderburen was volgens de wereldreiziger opvallend. ,,Het volk is daar veel relaxter. De mensen kijken niet zo naar je. Als je daar in je pyjama, op blote voeten naar de supermarkt gaat, kijkt niemand daarvan op. Niet dat ik dat gedaan heb.” Er wonen op het immens grote eiland, met 16 miljoen bewoners, dan ook slechts iets meer mensen dan in het nietige Nederland. ,,Ruimte. Ik denk dat dat het woord is.”

,,Ayers Rock was mooi, omdat daar de echte aboriginals nog leven. Je voelt gewoon dat het een beetje heilig is.” Verder viel het Van Uffelen trouwens op dat de oorspronkelijke bevolking er flink onder werd gehouden en dat de aboriginals bekend stonden als dieven, waar toeristen voor op moesten passen. Het mooiste vond de Apeldoorner Great Barrier Reef, aan de Noordoostkust. ,,Als je daar gaat duiken, als je dat ziet daar, al die vissen. Dat is echt ongelofelijk. En als je dan naar boven het land in gaat, loop je zo het regenwoud in.” En weer even verderop ligt de zinderende woestijn. ,,We hebben ook nog gesnowboard,” benadrukt Van Uffelen de veelzijdigheid van het land. Met vrienden van de herberg waar we sliepen hebben we de hoogste berg op gezocht en zijn we een dag wezen skieën.” Van Uffelen kan wel door blijven praten over hete woestijnen, kangoeroes, spinnen zo groot als mensenhanden, strand, nieuw gemaakte vrienden en over hoezeer hij het mensen aanraadt om zijn voorbeeld te volgen. Hij is dan ook van plan om vaker dit soort avonturen te ondernemen.

,,Nu weet je hoe het moet. Het zijn ook niet alleen maar de positieve dingen waar je van geleerd hebt,” benadrukt de Apeldoorner. Hij doelt op problemen met vervoer, huisvesting en werk. ,,Het zijn normale problemen, die je hier ook hebt. Als we werkten hadden we daar ook gewoon een normale werkweek. Er zijn daar meer backpackers dan normale toeristen en die zoeken allemaal werk. We hadden ook al flink gespaard. Het kost veel geld, maar ik had het er graag voor over.” Van Uffelen bezocht enkele ‘Australian rules’-wedstrijden, de populairste sport aldaar. Verder draait het in Australië vooral om rugby, cricket en zwemmen. ,,Voetbal is daar echt op een laag pitje, maar het land is echt sport-minded. Als ze maar ergens op kunnen gokken.” Zelf heeft hij zijn conditie ook enigszins op peil proberen te houden. ,,Ik heb daar met een bedrijf gevoetbald in Sydney en in Melbourne heb ik in een zaalvoetbalteam gezeten.”

Op 1 mei kwamen Snuf en Silvia terug van hun avontuur. Van Uffelen rolde meteen de maatschappij weer in, doordat hij een baan kreeg aangeboden als assistent-manager bij zijn voormalige werkgever, de jeugdherberg. En toen was het ‘trainen, trainen, trainen’. ,,Ik was er wel snel weer aan gewend. Volgens de trainer heb ik nog zes weken nodig om weer fit te worden.” Van Uffelen, die op alle posities in de as uit de voeten kan, is lang niet zeker van een basisplaats. ,,Ik weet dat de concurrentie erg groot is. Je hebt gewoon twintig mensen nodig, wil je naar de hoofdklasse toe.” En dat wil CSV Apeldoorn. ,,De club is goed bezig. Ze doen ontzettend veel voor ons. Als je ziet wat ze doen wat kleding betreft en wat de vrijwilligers allemaal doen. We moeten dit jaar een prijsje pakken. Apeldoorn is rijp voor een club in de hoofdklasse zaterdag.”

‘Avontuurlijke voetbalheld Snuf’ weet wat zijn mogelijkheden zijn. ,,Mijn beperkingen zijn dat ik blessuregevoelig ben en dat ik de traagste van het hele team ben. Daar tegenover ben ik goed in positionele dingen, inzicht en ik ben op meerdere plekken inzetbaar.” De voorbereiding is voor Van Uffelen puur om sterker te worden. Het eerste klasse-niveau komt later. ,,Ik denk dat ik goed genoeg ben. Je moet wel blijven genieten. Ik ben de stille genieter binnen het elftal. Laat mij maar gewoon mijn werk doen.”

Dat werk staat sinds kort echter wel in een ander perspectief. ,,Die elf maanden in Australië waren fantastisch. Voetbal kan daar niet tegenop. Maar ik ben blij dat ik weer terug ben. Hier heb je toch je vrienden en je eigen huisje.” Is Snuf dat toch een huisdier in plaats van een avonturenbeest? ,,Toch zou ik zo weer terug willen.”

Als juridisch beleidsmedewerker milieuzaken bij de gemeente Apeldoorn is Ruud van der Plank (31) altijd bezig met procedures. Zijn vrije tijd besteedt hij naast tennis ook nog aan een deeltijd studie rechtswetenschappen aan de Open Universiteit. ,,Ik probeer zo veel mogelijk mogelijkheden voor mijzelf open te houden,” verklaart de Klarenbeker, die HBO milieukunde heeft gestudeerd, zijn ambities. ,,Het is net als in de sport. Als je je carrière wilt plannen, raak je gefrustreerd. Zo werkt dat niet, dan kom je jezelf tegen.”

De woorden klinken misschien clichèmatig, maar hier spreekt iemand die zichzelf in het verleden hard is tegengekomen. ,,Ik zat al vrij jong aan mijn plafond. Ik won veel door hard te werken en door weinig fouten te maken. Ik heb bij de jeugd nog van Krajicek en Siemerink gewonnen. Maar tegen Krajicek was ik 16 en hij pas 12. Mijn vader zei altijd al ‘het is leuk dat je veel wint, maar dat houd je niet vol’. Ik had teveel technische beperkingen, speelde te verdedigend. Je moet een tegenstander weg kunnen meppen. Toen ik 18, 19, 20 was heb ik daar heel veel moeite mee gehad. Ik heb hard gewerkt en er heel veel voor gegeven. Ik was tweehonderd procent bereid om beter te worden.”

Sinds Van der Plank de hoop heeft laten varen dat hij een topper zou worden, is hij meer ontspannen gaan tennissen. ,,Het gaat om leuk ballen en leuk werken,” zegt hij nu. Door zijn relaxte houding is de ambtenaar zelfs beter gaan spelen. Zelf zegt hij meer in staat te zijn tot aanvallend spel en dat bleek gisteren op baan 1 van Frankenoord. Remco Schreurs, die zelf ‘geen reet sloeg’, werd op alle mogelijke manieren gepasseerd en kon niets anders dan zijn meerdere erkennen in de ontketende Klarenbeker.

Nu zijn spel verbeterd is heeft Van der Plank niet plots hoogdravende sportieve ambities. ,,Tennis is voor mij een hobby. Een T-shirtje hier, een racketje daar is leuk. Mijn doel is dat de sport geen geld gaat kosten en dat lukt aardig,” aldus de tennisser die in de zomercompetitie voor Wilp uitkomt. Bovendien vindt hij het nationale tennissysteem niet motiverend. Bij A-toernooien valt er nauwelijks meer te verdienen dan bij B-toernooien, terwijl de reisafstanden veel groter zijn en er vaak slopende kwalificatierondes afgewerkt moeten worden.

Van der Plank vindt het ook jammer dat op de Apeldoornse Tennis Kampioenschappen, die vandaag van start gaan, niet alle Apeldoornse spelers mee mogen doen. ,,Nu kan je Apeldoorns kampioen worden, terwijl er nog een A-speler rondloopt, die vanwege zijn status niet mee mag doen.” Van der Plank is op die ATK zelf als vierde geplaatst en beseft dat hij in zijn huidige vorm een kanshebber is voor de titel. Hij heeft tijdens het Tepci-toernooi immers van Van der Wiel (2) en Schreurs (3) gewonnen en eerder deze zomer versloeg hij al de als eerste geplaatste Marko van Teeffelen. Na de ATK zit het toernooi-seizoen erop, of zoals de winnaar van het Tepci tennistoernooi Gerard Cox citeert: ,,’t Is weer voorbij die mooie zomer.”

Wim Vermeijs schudt ongelovig zijn hoofd. ,,Ik heb hier in 1950 nog gereden bij de openingswedstrijd. In die tijd stond het hier vijf, tien rijen dik aan publiek,” kan de oudgediende zich nog herinneren. Hij mijmert wat over de verhoging in de boarding. ,,Daar was de Venz-reclame. Iedereen kwam vroeg om daar te kunnen staan, want dan kon je lekker leunen, omdat het wat hoger was.”

Terwijl Vermeijs treurig over het betonnen ovaal van 250 meter lengte tuurt, weet Aldo Klomp dat De Adelaar hard aan een nieuwe baan toe is. ,,Ik heb hier twaalf jaar geleden gereden en toen stond het hier ook nog vol. Nu is het echt huilen met de pet op. Als je iets te hard gaat, stuiter je de bocht uit.”

Ook Jan de Graaf denkt dat de slechte kwaliteit van de baan debet is aan de lage opkomst. De assistent baan-bondscoach van de KNWU had namens De Adelaar 45 renners aangeschreven. ,,Er waren geen andere wedstrijden en bij de vorige regiowedstrijden was er nog een behoorlijke opkomst,” verdedigt hij zijn advies om de wedstrijd toch door te laten gaan. ,,Bovendien werkte persoonlijk aanschrijven tot nu toe altijd goed. Dit is triest maar het is niet anders.” De Graaf hoopt dat er zo snel mogelijk duidelijkheid komt over een nieuwe baan. ,,Zes, zeven jaar geleden werden de populaires in Apeldoorn altijd beter bezocht dan die op de banen van Alkmaar en Sloten.”

,,Als het vroeger ging regenen, werd de baan met motoren droog gereden”, weet Vermeijs nog. ,,En de mensen bleven allemaal staan. Ik heb hier ook nog achter grote motoren aangefietst.”

Het excuus van naderend onweer gaat er bij de ex-renner ook niet in. ,,Of je sport, of je sport niet. Ik vind dit onvoorstelbaar,” mompelt hij voor de zoveelste keer. De oude wielerbaan zou opgevolgd worden door een nieuwe, moderne baan in het Orderbos. Maar omdat er ook sprake is van een nieuwe wielerbaan bij een eventueel nog te ontwikkelen multi-sportcomplex aan de Voorwaarts, is één en ander nog niet duidelijk.

Terwijl Klomp en de andere twee renners nog een paar rondjes op hun baanfiets rijden vertelt Vermeij dat er vroeger geen sprake was van speciale baanfietsen. ,,We hadden alleen maar een wegfiets. We zetten er dan een doortrapwiel op, deden de remmen naar binnen en dan mocht je meefietsen. Dan was je al blij.” Het verschil in beleving door de jongere generaties, roept oude verhalen op. ,,We hebben hier de Tour de France-ploeg nog gehad. Dan mocht je chocola uitdelen. Op het einde mocht je zelfs het shirt houden. Mensenkinderen, dat was wat.”

In Loenen moest Klomp na tachtig kilometer slechts Marcel Vrogten uit Halle voor zich dulden. De winnaar onttroonde gelijk de Apeldoornse Adelaar-fietser Martin Bekking, die buiten de top-10 finishte, als leider van het WUGO-klassement. Derde werd de sterk rijdende mountainbiker Jan Wevers. De top-3 vormde samen met Raymond Koch een kopgroep die op iets meer dan tien ronden van het einde plotseling een grote voorsprong had op het peloton.

,,Jan Wevers sprong naar Vrogten toe,” herinnerde Klomp zich. ,,Ik ben meegekomen in zijn wiel. Vooral Wevers reed steeds heel hard op kop.” Het peloton scheurde in de jacht in verschillende stukken uiteen. Het achterste gedeelte, met daarin onder anderen Matthijs van Bon, moest al vijf ronden voor het einde afsprinten, omdat de kopgroep al weer in aantocht was op het criterium van slechts zeventienhonderd meter.

De vier koplopers gingen samen de laatste kilometer in en vlak voor de laatste bocht ging Vrogten aan. ,,Ik wist dat hij in de sprint de sterkste was, maar ik had niet 100 procent gereden. Meer op tachtig procent met toch de overwinning in mijn achterhoofd. Toen Vrogten ging zat ik in het laatste wiel, maar hij was gewoon te sterk.” Toch is Klomp ‘uitermate’ tevreden met zijn tweede plaats. ,,Dit smaakt naar meer.” Maar: ,,je moet niet gefixeerd zijn op winnen. Dan wordt het een obsessie en dan is het fietsen niet leuk meer. En ik ben helemaal gek van fietsen; helemaal maf.”

Bij de junioren was Aldo Klomp, die halve dagen werkt voor een telemarketingbedrijf, al eens districtskampioen en nationaal kampioen klassement op de baan. Hij vindt dan ook dat hij meer kan. ,,In principe wil ik naar een grotere ploeg. Ik had eigenlijk gehoopt dat het al zover was, maar misschien helpt deze uitslag.”

Het eerste decennium van zijn wielercarrière sleet Klomp onder de vlag van de Apeldoornse vereniging De Adelaar. Daarna waagde hij het een jaar in de topcompetitie, maar hij brak zijn duim en bovendien hield de ploeg er na dat jaar mee op. Een terugkeer naar De Adelaar was geen optie, daarom koos hij voor De Zwaluwen om ‘eens te kijken waar zijn grenzen lagen’. De voornaamste reden voor deze keuze was dat hij bij deze ploeg meer kans kreeg om in het buitenland te rijden. Hij rijdt graag in Duitsland en onlangs reed hij nog een rittenkoers in Spanje. ,,Die heb ik uitgereden en ik kon regelmatig in de tweede groep mee in de bergen.” Op deze manier probeert Klomp zijn neus tegen het venster van de ‘grote-mannen-wereld’ te drukken. ,,Ik probeer me voor alles en iedereen in de kijker te rijden.”

,,Het probleem is dat ik heel aanvallend rijd. Dat wordt vaak niet uitbetaald.” Die aanvallende rijstijl is toch niet puur dommigheid, vindt de Apeldoorner. ,,Het is eigenlijk meer de angst om in waaiers te rijden en angst is een slechte raadgever. Omdat ik zo’n laatbloeier ben, leer ik nu pas goed op de kant te rijden. In het buitenland gebeurt dat niet, daarom rijd ik daar ook liever.

Een gejuich stijgt op als Ronnie Baxter de kantine van SC Teuge binnenkomt. Glimlachend probeert de darter als een popster naar het publiek het buigen, maar hij kan niet voorko­men dat hij sympathiek overkomt. Baxter wordt door zijn Neder­landse managers Termaat en Pannekoek naar het dartbord geleid en de laatste legt uit waarom juist Martin Pothoven, Frank van Lohuijzen en zijn broer Erik tegen ‘Ronnie’ mogen gooien. De drie zijn bovenaan geëindigd in de plaatselijke competitie die de afgelopen twee weken in Teuge had plaatsgevonden.

Bevangen door de zenuwen, opgejaagd door Baxter’s hoge tempo en zijn hoge niveau komen de Teugenaren niet tot grootse prestaties. Baxter gooit zelf een paar keer mooi uit met drie darts en werpt eenmaal een ‘onehundredandeighty’.

Omdat de Engelse darter sneller zijn pijltjes uit het dartbord trekt dan de ‘speaker’ kan tellen, maakt Baxters vriendin Rachel zich nog even verdienstelijk als puntenteller. Zij is bekend van de Embassy wereldkampioenschapfinale, waar zij Baxter in de hete strijd tegen Raymond van Barneveld vurig aanmoedigde.

Na de snelle demonstratie reikt de engelsman de Ronnie Baxter Cup uit aan Martin Pothoven, die wordt aangekondigd als ‘The best dartplayer of Teuge’. Pothoven glimlacht en noemt de aandacht desgevraagd ‘wel lachen’. Ongeveer dezelfde gedachten moeten Baxter bezighouden als hij van Teuge-voorzitter Jansen een paar, ‘typical Dutch’, klompen krijgt uitgereikt.

Baxter zegt nog wel lol te hebben in dit soort demonstraties. ,,Je kunt van alles verwachten.” Hij is onlangs in zee gegaan met het Nederlandse T&P-promotions. ,,Zij zijn het meest professioneel. Ik vind het niet raar dat ik daarvoor uitkom bij een Nederlands bedrijf. Italiaanse formule-1 coureurs worden ook gepromoot door Amerikanen.” Hij spreekt zijn managers termaat en Pannekoek tegen, waar de twee beweren dat hun protégé minder tijd gaat besteden aan de nationale county-competities. ,,Je moet daar spelen om voor je land uit te kunnen komen en dat is een grote eer. Ik denk dat je er ook wat je spel betreft iets aan hebt. Waarom zou anders de Neder­lander Scholten meedoen in die competities? Hij hoeft geen punten te verzamelen.”

Baxter kijkt met plezier naar de opkomst van de dartsport in Nederland. Hij vergelijkt het met de opkomst in Groot-Britta­nië in de jaren ’80. Over zijn toekomst is hij duidelijk. ,,I will be number 1.” Hij vindt dat hij aanspraak mag maken op die positie, die vergeven wordt aan degene die de Embassy wint. ,,Als je ziet hoe dicht ik er vorig jaar bij was, dan moet het een keer lukken.”

Om half vijf, na de wedstrijd Teuge-Elspeet, zal Ronnie Baxter met een helicopter op het hoofdveld van Teuge landen. De A1-jeugd zal hem vervolgens naar de kantine begeleiden, omdat juist dit team te maken heeft met de komst van Baxter. De Teugese A1 wordt namelijk gesponsord door de Altena-groep, een bouwmaterialenketen uit ‘t Harde. De directeur van dit be­drijf, Henk Pannekoek, is sinds kort de manager van de Engelse darter.

Het pasopgerichte promotiebureau T&P van Pannekoek en compag­non Termaat is op bijzondere wijze ontstaan, vertelt Pannekoek enthousiast. ,,Wij zouden met ons bedrijf voor het eerst deelnemen aan de Bouwbeurs in Utrecht en hadden aan Raymond van Barneveld gedacht om een paar dagen demonstraties te geven. We hadden een telefonische afspraak gemaakt, maar het was nooit echt afgeregeld en toen hij na het WK een veelvoud vroeg zijn wij afgehaakt.”

Via Internet zijn we toen bij Ronnie Baxter uitgekomen. Hij zou drie dagen bij ons op de beurs komen staan. Op het Open NK, een week voor de beurs, maakten we kennis met Baxter, maar ook met Les Wallace en Embassy-speaker George Knoble. Wallace kreeg griep, maar Baxter en Knoble hebben vier dagen bij ons op de beurs gestaan en onze stand werd uitgekozen tot één van de vijf beste.”

,,We hebben vier dagen en nachten met Baxter opgetrokken en in die nachten zijn we alles te weten gekomen van hoe het er in de dartwereld aan toe gaat. Baxter verdiende maar een klein loontje. Hij leefde van zijn prijzengeld, dat hij met zijn vijftig toernooien in het jaar verdiende. Baxter heeft ons gevraagd om als manager op te treden en daar is ons bureau uit ontstaan. Drie weken geleden heeft hij een zeven-jarig con­tract bij ons getekend. Hij krijgt zijn vergoedingen vanuit de BV.

Volgens Pannekoek zal Baxter wel minder toernooien gaan spe­len. Vooral de plaatselijke county-competities moet hij laten schieten. Niet alleen omdat daar minder te verdienen valt, beweert de manager: ,,Die competities hebben veel minder belang voor zijn eigen ontwikkeling. Hij moet in eerste in­stantie presteren.”

T&P timmert ondertussen aardig aan de weg. Knoble staat inmid­dels ook onder contract en diverse Britse darters hebben hun interesse kenbaar gemaakt. Ook probeert Pannekoek artiesten te strikken voor zijn bureau. Beurzen in Parijs en Milaan hebben de diensten van T&P ingeschakeld om Baxter naar hun evenement te krijgen. Sportclub Teuge profiteert zaterdag van de contacten met Pannekoek. ,,Ik vind het gewoon leuk om Teuge deel te laten zijn van onze activiteiten,” aldus de manager. Hij is bezig met het opzetten van een dartclub in het vliegvelddorp. Hij wil deze onderbrengen bij de overkoepelende Sportvereniging Teuge en probeert ook het plaatselijke initiatief in jongeren­soos Peco er bij te betrekken, maar hij is nog in gesprek met de verschillende partijen.

Na de onvangst van Baxter, zal de Engelsman eerst spelen tegen de nummers één tot en met drie uit de Teugese dartcompetitie die dezer dagen plaatsvindt. Hij zal de Ronnie Baxter Cup uitreiken aan de beste Teugese darter. Daarna zal hij nog een half uur de tijd nemen om handtekeningen uit te delen. De gesigneerde dartborden die dan te koop zijn, waren een idee van T&P. Die zijn dus nog splinternieuw.De toegang tot het sportpark kost vier gulden vijftig. ,,Dege­ne die eerst de voetbalwedstrijd, die om half drie begint, be­zoekt hoeft maar twee gulden vijftig te betalen,” weet Teuge-bestuurslid Wolthuis handig te melden.