Het scenario doet denken aan het moment dat Nelson Mandela in 1995 een shirt aantrok van de Springbokken, het nationale rugbyteam dat tot de jaren 90 symbool stond voor de blanke overheersing. Het verzoenende Mandelamoment werd op geromantiseerde wijze vastgelegd in de recente film Invictus; het lijkt erop dat er na zaterdag een tweede deel van die film kan worden geproduceerd.

Toegegeven, de Blue Bulls hadden de halve finale van de Super 14 liever in hun veel grotere thuishaven Loftus-Versveld in Pretoria gespeeld, maar die rugbytempel is aan de wereldvoetbalbond FIFA overgedragen in de aanloop naar het WK voetbal dat volgende maand begint. Het Orlando Stadion – waar geen WK-wedstrijden plaatsvinden – was domweg de enige logische uitwijkmogelijkheid.

Rugby is een manier van leven voor veel Afrikaners. Ruim voor de wedstrijd parkeren de fans hun ‘bakkies’, hun pick-up trucks. Ze trekken hun shirt uit, openen een blikje Castlebier en leggen een ‘boerewors’ op het rooster van de ‘braai’ – die ze achterin hun bakkie hebben gepositioneerd.

Lokale media lieten de hele week inwoners van Soweto aan het woord die uitkijken naar de komst van de blauwe armada. Leuzen als ‘de Blue Bulls zijn de beste’ en ‘we gaan er samen een feest van maken’ golden twintig jaar geleden nog als hoogverraad, nu is er vooral nieuwsgierigheid naar elkaar.

De enige blanken die men daarom normaal gesproken ziet in Soweto zijn zakenlui en Europese en Amerikaanse toeristen, die op bezoek gaan bij het huis van Nelson Mandela, het beeld van Hector Pietersen, de krottenwijken, de villa’s en de gezellige bars en ‘shebeens’. Waar sommige Bullsfans uit angst thuisblijven, is de rest klaar voor het avontuur. Droogste feit: de wedstrijd tegen de Crusaders is uitverkocht.

Dergelijke wetenswaardigheden over het gewone leven in het West-Afrikaanse land komen zelden in het nieuws, maar afgelopen donderdag stond miniblogdienst Twitter er opeens vol van. Liefst 23.741 Nigerianen plaatsen iets in de categorie #WelcomeToNigeria en een dag lang was het onderwerp daardoor ‘trending’.

De tekstjes geven in maximaal 140 tekens een inkijkje in de belevingswereld van een groep jonge Nigerianen, die geld heeft en wegwijs is op internet. De meeste tweets zijn in het engels, hoewel de maffe op engels gebaseerde straattaal Naija – Nigeriaanse Pidgin – ook veel wordt gehanteerd. Ook lokale talen als Igbo en Hausa komen langs.

Dat #WelcomeToNigeria het tot twittertopper heeft geschopt, komt doordaat alle inwoners wel iets negatiefs te zeggen hebben, twitterde Sam Dakum donderdag met zijn Blackberry. En vaak klopt dat. “Welkom in Nigeria …waar de winnaar al voor de verkiezingen bekend is; …waar je gekidnapt kan worden omdat men vervoer nodig heeft; …waar politieagenten gewapende overvallers zijn; …waar credit cards niet werken vanwege de 419-fraude…” Enzovoort.

De interessantste tweets vertellen echter iets over de dagelijkse beslommeringen. Zo weten we nu dat jongedames vooral vallen op jongens met blitse telefoons, auto’s en huizen. En ze krijgen liever een opwaardeerkaart voor hun mobiele telefoon cadeau dan een bos bloemen. Veel tekstjes reppen ook over het gebruik dat buren en familieleden – zolang ze maar ouder zijn – het recht hebben om jongeren een pak voor de broek te geven. En sterven aan natuurlijke omstandigheden doet niemand, hekserij is een waarschijnlijker oorzaak – of de watergeest Mami Wata heeft er iets mee te maken.

Ondanks alle ellende staat respect volgens veel Nigerianen voorop, willen de meeste tieners muzikant worden en vindt menhet lachwekkend dat Nigeriaanse Nollywood films altijd een moraal hebben. Oppertwitteraar Kingsley Egbe vat het mooi samen. “#WelcomeToNigeria where there is never a dull moment!”

Zijn naam mogen we niet weten, want hij is als minderjarige bij een moord betrokken. Het slachtoffer was niet zomaar iemand. Het was zijn baas Eugène Terre’Blanche, voorman van de racistische Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB). De baas die hem 50 euro per maand betaalde om 97 koeien dagelijks naar de grazigste weiden te leiden. De baas die hem op de grond liet slapen in de koeienkraal.

De jongen heeft geen enkele behoefte om op borgtocht vrij te komen, zegt zijn advocaat. Hij liep op 14-jarige leeftijd van school weg om voor Terre’Blanche te werken, zodat hij voor wat inkomsten voor zijn familie kon zorgen. Nu leert hij eindelijk weer. “Hij had een moeilijke jeugd en, vanwege de omstandigheden in de jeugddetentie, heeft hij aangegeven hier te willen blijven,” aldus raadsman Zola Majavu. Na bemoeienis van psychologen, sociale werkers en bewakers gaat het bovendien “erg goed met hem, veel beter dan vorige week”.

De moord op de extreem-rechtse leider van een klein groepje blanke Afrikaners werkte de meeste gewone Zuid-Afrikanen de afgelopen weken flink op de zenuwen. Spanningen tussen blank en zwart zit niemand op te wachten. Zeker niet vlak voor het WK voetbal, voegden internationale media er vilein aan toe. Moord vanwege de blanke huidskleur van het slachtoffer komt in Zuid-Afrika echter vrijwel niet voor. Sinds 1994 zijn er weliswaar veel blanke boeren vermoord, maar meestal ging het om roofovervallen of – zoals hier het geval lijkt – belabberde behandeling van de werknemers. Boeren zoals Terre’Blanche hebben zich van het einde van de apartheid niets aangetrokken en behandelen hun ‘swartes’ nog steeds als grof vuil.

De advocaat van de 27-jarige medeverdachte heeft zijn verhaal over seksuele handelingen inmiddels ingeslikt en zegt dat zijn cliënt uit zelfverdeging handelde na een ruzie over het tellen van de koeien. Buiten de rechtszaal schreeuwen gesjeesde AWB-leden om de doodstraf (die Zuid-Afrika niet heeft). In de jeugddetentie zit een plattelandsjongen die zich eindelijk verder kan ontwikkelen.

Het gigantische monument beeldt een gespierde man uit die uit een vulkaan te voorschijn komt met een kind op zijn ene arm, terwijl hij met zijn andere arm een schaars geklede dame ondersteunt. Omdat de dame er nogal onkuis bijloopt, heeft een lokale geestelijke in het overwegend islamitischer land inmiddels een fatwa tegen het beeld uitgesproken. Anderen klagen dat de figuur niet op een Afrikaan lijkt, dat de stijl aan de voormalige Sovjetunie doet denken en dat er maar zes mensen tegelijk in de lift kunnen. En van het entreegeld gaat ook nog eens 35 procent naar de 83-jarige president Wade zelf, omdat hij geholpen zou hebben bij het bedenken van het monument.

Rapper Akon en de Amerikaanse dominee Jesse Jackson waren vorige week van de partij bij de onthulling, maar ook de omstreden Zimbabwaanse president Robert Mugabe was één van de eregasten. Bedenk daarbij dat het standbeeld is gebouwd door een Noord-Koreaans bedrijf – blijkbaar was het werk te ingewikkeld de vele Senegaleze werklozen – en de nare smaak in de mond neemt alleen maar toe.

Ooit was Wade een toonbeeld van democratie in West-Afrika, maar nu hij op bejaarde leeftijd nog een keer herkozen wil worden krabben steeds meer van zijn landgenoten zich achter de oren. Welke leider spendeert immers ruim 20 miljoen euro aan een megalomaan standbeeld? Als de Senegalezen er niet in slagen de ‘koning van de kolos’ in 2012 weg te stemmen, dreigen er ‘Afrikaanse toestanden’ in het stabiele Segenal. En dan kan het snel gedaan zijn met de lokale trots.

„Ze hebben bijvoorbeeld fluistercampagnes op touw gezet in de townships, waarbij wordt verteld dat Amstel nu met ander water wordt gemaakt en niet meer hetzelfde smaakt.”

Lokale marketeers als Pearl Motha zien ’de laster’ dagelijks in townships als Soweto. „SAB speelt hier smerige spelletjes. Ze zetten verkopers onder druk of betalen hen steekpenningen, bijvoorbeeld om de Heineken-koelkasten uit het zicht te zetten.” Motha werkt voor Brandhouse, dat de marketing doet voor Heineken, Diageo (o.a. Smirnoff en Johnnie Walker) en Namibian Breweries, dat het lokaal populaire Windhoekbier brouwt.

Volgens Tom de Man strooit SAB talrijke leugens de wereld in. Heineken stapt daarom naar de Zuid-Afrikaanse advertentiecommissie en bereidt ook een gang naar de rechter voor. „Ze hebben nu een grote advertentiecampagne ‘Demand More’ waarin wordt gesuggereerd dat voor de kleinere Amstelflessen dezelfde prijs moet worden betaald, maar de flesjes zijn goedkoper! Als we posters laten ophangen waarin de 660 milliliter Amstelflessen worden aangeprezen voor 10 rand (€ 1), dan zijn die posters een uur later verdwenen. Daar hebben we fotografisch bewijs van verzameld.”

Tot 2003 werden zowel Heineken als Amstel onder licentie door SAB gebrouwen, maar in dat jaar fuseerde SAB met het Amerikaanse Miller en ging Heineken het Heinekenbier laten brouwen bij Namibian Breweries, waarvan het net als Diageo 14,6% van de aandelen bezit.

De vete tussen SAB en Heineken kwam echt op gang toen na een arbitragezaak ook de licentie van Amstelbier in Nederlandse handen terugkwam. Zowel Amstel als Heineken groeiden vorig jaar met meer dan 20% in Zuid-Afrika. Vooral de groei van Heineken is spectaculair: van 100.000 hectoliter in 2003 naar 700.000 hectoliter nu. De omzet van Amstel was vorig jaar 1,6 miljoen hectoliter.

Heineken is een grote speller in de ‘premiummarkt’, maar kan nog weinig uitrichten tegen SAB’s goedkopere merken Carling Black Label en Castle. Toch kiezen ook arme Zuid-Afrikanen steeds vaker voor ‘premiumbieren’, vanwege de status die daar bijhoort. Overigens schakelen om dezelfde reden veel jongemannen de laatste jaren over op Johnny Walker whiskey.

Premiumprobeersels van SAB – Hansa Marzen Gold, Peroni en Miller Genuine Draft – zijn niet van de grond gekomen. SAB kocht daarom vorig jaar het Twentse Grolsch, dat al populair was bij een select groepje Zuid-Afrikaanse bierkenners. „Sindsdien is Grolsch achteruit gegaan,” meent Mautloa. „De fles van Grolsch is een klein beetje veranderd en daar houden mensen niet van. Veel consumenten
denken dat er ook iets aan de smaak gewijzigd is.”

De nieuwe Sedibengbrouwerij, net ten zuiden van Johannesburg, is 75% eigendom van Heineken en 25% van Diageo, dat er voorlopig vooral ‘ready-to-drinks’ (zoals Smirnoff Spin) gaat produceren. Zowel Amstel, Heineken als Windhoek worden inmiddels gebrouwen in Sedibeng, dat een capaciteit heeft van 3 miljoen hectoliter, maar kan worden uitgebreid tot 6 miljoen hectoliter. Door de concurrentiedruk is de brouwerij in een recordtijd van 16 maanden uit de grond gestampt.

De nieuwe brouwerij is voorzien van alle nieuwste snufjes, aldus Tom de Man. „Als je wilt concurreren met een geolied bedrijf als SAB moet je dit soort dingen grootschalig aanpakken.”

Dat laatste weten we dankzij UP (Urban Perspective), een nieuw tijdschrift voor hip Nairobi – een handjevol rijke Kenianen en buitenlandse ‘expats’. De advertenties voor luxe hotels en onbetaalbare horloges spreken boekdelen over de doelgroep. De eerste advertentie die we in UP tegenkomen, is voor het bedrijf Limousine Transfers, dat passagiers tegen een passende beloning door de dagelijkse verkeerschaos loodst. “Het is grappig hoe de gekmakende verkeersopstoppingen in de stad totaal aan je voorbijgaan,” zegt een tevreden klant in de advertentie. De naam van de klant: Dr. Farouk Ali, een hoge communicatiepief van de Verenigde Naties in Nairobi (UNON).

Het is leuk, de wereld verbeteren, maar een beetje comfort is ook wel lekker. Zo rijdt UNON-baas Achim Steiner (net als deze correspondent) in een brandstof slurpende, vielwielaangedreven truck. Alsjeblieft, gun Steiner, Ali en hun collega’s een comfortabele rit, want voor de rest is het sinds 1 januari 2010 sappelen voor hen…

Tot afgrijzen van het VN-corps in Nairobi heeft het hoofdkantoor in New York namelijk besloten dat Nairobi de laatste jaren veiliger en leefbaarder is geworden. Dat klinkt als goed nieuws, maar dat is het niet. Door de stad van categorie C naar categorie B te verplaatsen, lopen VN-medewerkers jaarlijks 3500 tot 5500 dollar ‘gevarengeld’ mis. Ook mogen ze nog maar één keer per twee jaar met betaald verlof naar hun thuisland, in plaats van jaarlijks.

Steiner heeft de beslissing volgens Keniaanse kranten nog tegen proberen te houden, maar New York was onvermurwbaar. De Keniaanse ambassadeur bij de VN, Zachary Muburi-Muita, reageerde wel opgetogen. Hij zei zelfs dat de regering niet zou rusten totdat de categorie A status (die Nairobi vóór 1994 had) weer terug is. Hoog tijd voor Steiner en consorten om een paar sollicitatiebrieven de deur uit te doen.

De Nigeriaanse president Umaru Yar’Adua is heel erg ziek en ligt sinds eind november in een ziekenhuis in Saoedi-Arabië. Of hij is inmiddels dood. Of hij heeft hersenbeschadiging opgelopen en herkent niemand meer – geruchten genoeg. Eén ding is zeker: hij heeft zijn bevoegdheden nooit officieel overgedragen en dat machtsvacuüm heeft zijn land in chaos gestort.

Tegenstanders vonden de Nigeriaanse president altijd al een slome duikelaar, wiens hervormingen veel te traag verliepen. Maar alles ging de afgelopen jaren wel degelijk een beetje beter onder Yar’Adua, die zich openbaarde als kalmerende vaderfiguur in de woelige nationale politiek. De stuitende corruptie en vriendjespolitiek werden aangepakt, moslims en christenen sloegen elkaar minder vaak de hersens in en zelfs de ’olierebellen’ legden hun wapens neer in ruil voor amnestie en een beroepsopleiding.

Stabiliteit Na wekenlang gekibbel is deze week eindelijk vicepresident Goodluck Jonathan tot waarnemend staatshoofd benoemd door het parlement – iets wat volgens de grondwet overigens helemaal niet kan zonder toestemming van Yar’Adua. Toch komt de benoeming van Jonathan als een opluchting voor het bedrijfsleven én de gewone Nigerianen die snakken naar stabiliteit. Volgens schrijver Wole Soyinka hadden sommigen in de regeringspartij baat bij de chaos. „Op die manier konden zij doorgaan met plunderen en het creëren van hun eigen koninkrijkjes”, aldus de Nobelprijslaureaat tegen CNN.

Nigeria heeft de meeste inwoners en één van de grootste economieën in Afrika, maar kent een verleden van onderdrukking (door het Britse koloniale rijk), een militaire dictatuur en een ongekende wirwar van corruptie en bureaucratie. Tijdens de afwezigheid van Yar’Adua kwamen de naarste trekjes van het West-Afrikaanse land weer naar boven. Zo vielen er honderden doden bij gevechten tussen moslims en christenen in het centraal
gelegen Jos, waarbij politie en leger (weer) talloze onschuldige burgers zouden hebben vermoord, vooral moslims. Ook kondigden de MEND-rebellen plannen aan om hun aanvallen op oliebedrijven te hervatten.

Jonathan vroeg deze week in een toespraak tot het volk om een gebed voor de president. Hij dankte het leger – dat geregeld van coupplannen wordt verdacht – voor de ’loyaliteit en toewijding tijdens deze veeleisende periode’. De zuidelijke, christelijke Jonathan zal moeten laveren tussen gevoeligheden en de belangen van talloze stammen, religies en regio’s. Het is bijvoorbeeld het beleid van de regeringspartij om het presidentschap afwisselend te laten uitvoeren door een christen uit het zuiden en een moslim uit het noorden, zoals Yar’Adua.

Jacob Zuma is de ophef over zijn privéleven wel gewend. Het 67-jarige staatshoofd trouwde vijf keer en heeft nu drie echtgenotes – één van de dames Zuma pleegde zelfmoord en hij scheidde van een ander. In 2007 sprak de rechter hem vrij van verkrachting nadat hij onbeschermde seks had gehad met een bevriende jongedame. Hij verklaarde onder de douche te zijn gestapt om hiv-besmetting te voorkomen.

Hij gaf destijds zijn fout schoorvoetend toe, maar is nu blijkbaar weer zonder voorzorgsmaatregelen de koffer ingedoken met een nieuwe verovering. De 39-jarige dame in kwestie is de dochter van de bekende Zuid-Afrikaanse voetbalbobo Irvin Khoza, één van de organisatoren van het naderende WK. Pa Khoza is naar verluidt ’not amused’ met de escapade, maar Zuma heeft volgens de lokale media inmiddels netjes ’inhlawulo’ betaald aan de familie in Soweto. Dat is de traditionele vergoeding die de mannelijke verwekker van een buitenechtelijk kind moet ophoesten.

Oppositiepartijen klaagden afgelopen weekeinde dat Zuma met zijn gedrag de campagne voor veilige seks om zeep helpt. Zuid-Afrika telt de meeste hiv- en aidspatiënten ter wereld en Zuma werd onlangs juist geprezen omdat hij brak met zijn voorganger Thabo Mbeki, die het verband tussen hiv en aids ontkende. „Zuid-Afrikia heeft nu een president die, door zowel zijn woorden als daden, vergelijkbare schade berokkent aan de strijd tegen hiv en aids – een gevecht op leven en dood voor miljoenen Zuid-Afrikanen”, aldus oppositieleider Helen Zille (Democratische Alliantie).

Zuma’s liefdesbaby is volgens de lokale Sunday Times op 8 oktober 2009 geboren. Vorige maand trouwde de president met zijn derde vrouw, Thobeka Mabhija. Zuma zei vorige week in het Zwitserse Davos dat polygamie onderdeel is van zijn cultuur en dat hij gelooft dat man en vrouw gelijk zijn. Hij voert vaak aan dat andere politici er minnaressen en affaires op na houden, terwijl hij openlijk voor zijn liefde uitkomt door meerdere keren te trouwen. Over de affaire met Khoza zwijgen Zuma’s woordvoerders echter in alle talen.

Het is bekend dat militaire op Irak – worden ondersteund door tienduizenden huurlingen, die vuile klusjes opknappen voor Amerikanen, Britten én Nederlanders. „Een aantal jaar geleden is besloten een groot aantal functies van het Amerikaanse en Britse leger uit te besteden, zodat de troepen zich op andere zaken kunnen concentreren”, zegt Barlow. „De meeste professionele bedrijven worden tegenwoordig erkend en ondersteund door regeringen. Het probleem is dat ze daardoor vrijwel niets hoeven te presteren om het contract te verdienen.”

Dat was wel anders toen Barlow in 1989 Executive Outcomes (EO) oprichtte, een huurlingenbedrijf dat een beslissende rol speelde bij het verslaan van rebellenlegers in Angola en Sierra Leone. Volgens tegenstanders waren Barlows mannen oorlogshitsers die met bloeddiamanten werden betaald. „Flauwekul”, zegt hij tijdens een gesprek in een café in Pretoria. „Ik was zo boos over alles wat er over ons geschreven werd dat ik twee jaar geleden een boek heb geschreven.” Ook houdt hij sinds een jaar een blog bij, waarmee hij strijdt tegen vermeende indianenverhalen en zijn visie geeft op oorlog en vrede.

De goedgebekte Barlow slaagt erin een haast engelachtig beeld te scheppen van het inmiddels opgeheven EO, waarin blanke en zwarte Zuid-Afrikanen zij aan zij vochten. „Wij werkten alleen voor regeringen, maar nooit voor schurkenstaten.” Het steekt Barlow dat de internationale gemeenschap in zowel Angola als Sierra Leone aandrong op een snelle aftocht van EO, nadat de rebellen zowat geëlimineerd waren. In beide gevallen flakkerde de burgeroorlog daarna weer op.

„De wereld wil geen vrede in Afrika”, aldus Barlow. „Er werd mij tijdens een schimmige ontmoeting in Londen 20 miljoen dollar geboden om weg te gaan uit Angola en ik heb nog veel meer voorbeelden.” Hij laakt de rol van de VN. „Hoe is het mogelijk dat 250 mensen van EO in Sierra Leone orde op zaken stellen, maar dat 17.000 VN-soldaten de vrede niet kunnen bewaren in Congo terwijl daar verschrikkelijke misdaden worden gepleegd?” Barlow is ervan overtuigd dat westerse machten verantwoordelijk zijn voor de chaos in Afrikaanse landen met veel grondstoffen. „Westerse bedrijven hebben geen belang bij stabiliteit en hulporganisaties floreren tijdens een tijdelijk staakt-hetvuren.”

Barlow is niet erg enthousiast over de huurlingensector van tegenwoordig. „Sommigen weten echt niet waar ze het over hebben. Dan belt er iemand die vraagt of ik iemand ken die ’African’ spreekt!” Ook worden werknemers vaak bedonderd. „Dan vraagt de regering van Afghanistan om 100 man voor 10.000 dollar per maand – die soldaten krijgen dan slechts 5000 dollar aangeboden en ter plekke zegt men: ’O, sorry – 4000 dollar.’ Maar dan kunnen ze niet meer terug.” Ook (Afrikaanse) regeringen gaan nogal eens het schip in. „Er zijn genoeg lui met een mooie PMC-presentatie in PowerPoint. Nadat het eerste geld is overgemaakt, hoor je er nooit meer wat van.”

Barlow geeft toe dat PMC’s niet alleen voor beveiligingsdoeleinden worden ingezet. „Alle landen doen aan zogenaamde ontkenbare operaties, waarbij de opdrachtgevers in de politiek of het leger altijd betrokkenheid ontkennen.” Niets mis mee, vindt Barlow. „Stel, een regering heeft een probleem met een misdaadkartel dat van over de grens opereert. Je kunt de politie niet sturen, want die heeft geen jurisdictie en het leger sturen zou oorlog betekenen. Een privaat bedrijf lost dat dan op.”

Niet alle ’ontkenbare operaties’ lopen goed af. De Brit Simon Mann en een groep Zuid-Afrikaanse huurlingen – onder wie veel bekenden van Barlow – lieten een staatsgreep in Equatoriaal-Guinee in de soep lopen. Ook Mark Thatcher, zoon van oud-premier Margaret, zou hier bij betrokken zijn. „Ik ben tegen een militaire coup. De planning van deze actie was publiek geheim en ik heb hen gewaarschuwd dat het mis zou lopen.” Onlangs kregen Mann en de Zuid-Afrikanen gratie.

Tegenwoordig werkt Barlow als militair adviseur voor regeringen in Afrika. Door zijn duistere verleden, vlotte babbel en betrokkenheid bij vele oorlogen, blijft het lastig om de mooie woorden van de Zuid-Afrikaan op waarde te schatten. „Ik train geen legers meer. Ik ben moe van die eeuwige oorlogen op het continent. Hopelijk kan mijn rol een steentje bijdragen aan het beeindigen ervan.”

Hoe bizar en onwerkelijk bovenstaande straffen ook mogen klinken, dit wetsvoorstel zal volgens waarnemers binnenkort haast ongewijzigd door het parlement van Oeganda worden aangenomen. President Yoweri Museveni, inmiddels 23 jaar aan de macht, heeft er geen problemen mee en houdt zich stil. Sommigen van zijn hoge regeringsfunctionarissen toonden zich zelfs ronduit enthousiast over de wet.

Westerse regeringen reageren met afschuw, maar laten de Oegandezen ondertussen rustig hun gang gaan. Museveni is vanaf vandaag nota bene voorzitter van de vergadering van regeringsleiders van de 52 landen die bij de Commonwealth horen – nazaten van het Britse koloniale rijk. Problemen hoeft hij niet te verwachten. In veel Afrikaanse en Caribische lidstaten is discriminatie van homoseksuelen immers doodnormaal. Leden als Canada en Groot-Brittannië zullen protesteren, maar daar blijft het dan ook bij tijdens de conferentie in
Trinidad en Tobago.

Homoseksualiteit is illegaal in veel Afrikaanse landen. In Mauritanië, Soedan en het noorden van Nigeria staat er zelfs de doodstraf op en in veel andere landen celstraf, hoewel het niet duidelijk is hoe vaak er daadwerkelijk mensen worden opgesloten vanwege hun seksuele geaardheid. „Als honden het niet doen, waarom zouden wij het dan moeten doen?” vroeg de Zimbabwaanse president Robert Mugabe zich ooit af – en hij oogstte veel bijval van Afrikaanse collega’s.

Oeganda heeft al strenge antihomowetten, maar het voorstel van parlementariër David Bahati doet er nu een schepje bovenop. Minister James Nsaba Buturo (Ethiek en Integriteit) zei de wet „met vreugde” tegemoet te zien, omdat de nieuwe regels „als voorbeeld zullen dienen in de wereld”. Afgelopen week werd er in New York tegen het Oegandese wetsvoorstel geprotesteerd, maar Bahati blijft onbewogen. „Het feit dat de moraal in Amerika en Europa onder vuur ligt van de aanhangers van het sluipende kwaad van homoseksualiteit, betekent niet dat wij hen moeten volgen.”