Blijven zwaaien na 17 scherven

Standaard

Knutselbommen duiken steeds vaker op in Irak, en nu ook in de ´Nederlandse´ provincie Al-Muthanna. 7 oktober viel hierdoor een Nederlandse gewonde, sergeant Peter. Opvallend rustig vertelt hij zijn verhaal.

“In eerste instantie had ik helemaal niets door. Ik werd achteruit geslagen en viel door de harde knal. De chauffeur vroeg: alles goed, sergeant? Ik was bovenop hem terecht gekomen, maar voelde niets. Dus zei ik dat ik niets mankeerde. We zijn toen direct verder gereden, want het is onze vaste drill dat we direct de killing zone verlaten. Pas toen we weer stopten, zag ik dat ik flink geraakt was.

Sergeant Peter is de pelotonscommandant van de bevoorradingsploeg bij de Nederlandse troepen in de Zuid-Iraakse provincie Al-Muthanna. Zijn achternaam blijft geheim, maar de 36-jarige militair uit het oosten des lands wil best wat vertellen.

De vrachtwagen van Peter reed op de ochtend van 7 oktober als nummer vier in een konvooi van twaalf voertuigen. “Ik stond achter de mitrailleur bovenuit de cabine naar de omstanders te zwaaien. We reden aan de rand van Ar-Rumaytah. De klap kwam totaal onverwacht.”

Het explosief was waarschijnlijk een thuis gefabriceerde Claymore-mijn. Bij ontploffing spatten de kogeltjes in de mijn alle kanten op. Officieel raakte Peter lichtgewond, maar de militaire term doet de waarheid geweld aan. Liefst 17 scherven boorden zich in het lijf van de sergeant. “Dat kunnen kogeltjes zijn, maar ook splinters van het voertuig.” Zo werd weer eens duidelijk waarom de Nederlanders in de doorgaans vriendelijke omgeving toch scherfvesten dragen. “Dat vest heeft me gered. We hadden ook scherfwerende dekens in de cabine van de vrachtwagen, maar daar is een aantal scherven doorheen gekomen.”

Over de medische behandeling niets dan lof. “Die begon al in de ziekenauto en daarna in Camp Smitty. Terwijl ze de operatiekamer klaarmaakten, kon ik al met het thuisfront bellen.” Op twee na zijn alle splinters verwijderd uit schouders, armen en bovenbenen. “Één splinter zit nog steeds 8 centimeter diep in mijn linkerschouder. Hij is helemaal ingekapseld door het lichaam. Die halen ze er niet meer uit.”

Tot verbazing van de dokters en zichzelf, heeft de pelotonscommandant totaal geen pijn. Vorige week kwam hij uit het ziekenverblijf. Haat of wrok heeft hij niet. De politie in Ar-Rumaytah heeft een verdachte opgepakt die de knutselbom kan hebben geplaatst, maar Peter is niet geïnteresseerd. “Ik zou niet weten wat ik er mee opschiet als ik weet wie het heeft gedaan.” Hij blijft opvallend ontspannen. “Ik zat al gein te maken in de ambulance.” Maandag kwam minister Kamp (Defensie) even een kijkje nemen. “Die heeft me zelfs in mijn blote kont gezien. Dat maakt me niets uit.”

Sergeant Peter is door de wol geverfd. Hij diende ook al in Bosnië en Afghanistan. Naar huis gaan is niet in hem opgekomen. “Dan laat je toch je peloton in de steek.” Hij is wel al weer aan de slag, maar wil graag weer gaan rijden. “Ik ben nog niet buiten het kamp geweest, omdat ik twee keer per dag de wond moet laten spoelen. Zodra ik de mogelijkheid krijg, wil ik er weer uit. Dan ga ik gewoon weer zwaaien naar de mensen.”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s