Goudkust

Standaard

Vergeet dat huis in Toscane. Zuid-Afrika is een paradijs op aarde en veel goedkoper. Mooi weer, lekkere wijn en nooit meer file. Maar let goed op bij het kopen van dat huis.

“Bloedlink is het om hier een huis te kopen!” Steeds vaker kunnen Bas en Tineke Visser grinniken om de Afrikaanse mentaliteit. Het stel is neergestreken in Pringle Baai, een schilderachtig kustgehucht op een uurtje rijden van Kaapstad. Trots vertellen ze over hun nieuwe leven onder de zon, maar soms spelen irritaties weer even op. “Ze verkopen hier soms een partij rómmel. Die Zuid-Afrikanen zitten echt vol rotsmoezen.”

Vanaf de Kogelberg klinkt een rauwe alarmschreeuw. De bavianentroep is onderweg naar het dorp, dus ramen en deuren dicht. Tralies ontbreken voor de ramen in Pringle Baai, een ondenkbare luxe in de door misdaad geteisterde steden. Gratis verbouwing van hun pas gekochte huis stellen Bas en Tineke niet op prijs. “Als bavianen binnen komen is de vernieling compleet.”

De brutale apen zijn de enige stoorzenders in het paradijsje van de Vissers. Op twee minuten lopen lonkt de baai waar golven gemoedelijk het strand op rollen. Aan de andere kant torenen bergen, de flanken bedekt met unieke fynbosflora. Zelfs de chaotische architectuur tast de schoonheid van het dorpje nauwelijks aan. “De zandwegen mogen niet geasfalteerd worden en straatverlichting is verboden. Het is heerlijk,” pocht Bas. Tineke doet er een schepje bovenop. “Als ik God was, zou ik vanuit Frankrijk hierheen verhuizen.”

Bas (65) bezat een woonboerderij bij Breda en verdiende zijn geld in de elektronica, maar kreeg plots haast om te vertrekken. “Ik kreeg een medisch probleem. Dat is helaas niet opgelost.” Hij zwijgt even. “We zijn in Toscane gaan kijken. Dat is duur en er zitten al veel buitenlanders. Vorig jaar waren we op vakantie in Zuid-Afrika en werden meteen verliefd. Natuur en ruimte: het zijn hier vijf continenten in één land.”

Tineke (58) woonde in het Noord-Hollandse Heemvliet en ontmoette Bas drie jaar geleden. “Ik heb zelf nooit het gevoel gehad uit Nederland weg te moeten – ik heb een enorme vriendenkring.” Toch steunde ze Bas toen hij begin dit jaar op huizenjacht ging in de Kaap, met hulp van consultant Thomas Ziwey. “In mei zijn we nog snel getrouwd voor de zekerheid. Sinds 2 juni wonen we hier.”

Helemaal gewend aan de African way zijn ze nog niet. “Mensen zijn hier totaal onbetrouwbaar,” foetert Bas. Aan tafel, alle huisraad is keurig in een zeecontainer naar de Kaap verscheept, windt hij zich op. “Ik had een bod op een huis gedaan dat te koop stond voor 1,7 miljoen Rand (180.000 euro). We hoorden niets, dus gingen we bij de verkoper langs. Blijkt dat hij het doodleuk aan een Duitse mevrouw heeft verkocht voor 1,9 miljoen! Via een andere makelaar!” In Zuid-Afrika staan tuinen vol bordjes van diverse makelaars, die verschillende prijzen vragen voor hetzelfde huis. Of de provisie verschilt of de tactiek: er is geen touw aan vast te knopen. Alleen al in Pringle Baai zitten vijf makelaars. Bas: “Het dorp staat niet eens op de kaart! Er wonen hier maar 1500 mensen.”

Bas vond al gauw een nieuw huis en kocht het voor 2,3 miljoen Rand (240.000 euro). Terwijl de verkoper de papierwinkel regelde, betrokken de Vissers het huis. “Toen bleek dat allerlei dingen niet klopten. Vloerverwarming ontbrak, het balkon roest als de pest, de deurkruk liet los. Ik dacht: wat hebben we nou aan onze fiets hangen? John, van makelaarskantoor Seeff, kwam met een enorme partij smoezen.” Tineke: “Het erge is dat ze denken dat je hun uitvluchten gelooft. Ze moeten wel denken dat je als buitenlander debiel bent.”

Bas diende een waslijst met twintig klachten in en John beloofde loodgieters en reparateurs langs te sturen. Maar er gebeurde niets. Bas: “We waren echt beledigd. Hetzelfde verhaal hier met aannemers. Ze komen maten opnemen en dan zie je ze nooit meer terug. We hadden bijvoorbeeld een set kranen gekocht, die de volgende dag klaar zouden liggen. Vervolgens kom ik een aantal keer voor joker naar die winkel. Ik baal van die mentaliteit.”

De aanvraag voor telefoon en internet werd in april ingediend, ook zonder resultaat. “Toen we informeerden zeiden ze: ´we hebben geen paal´. We hebben staan bulderen van het lachen. Geen paal! Nadat we wat hadden gedreigd, zag ik de volgende dag vier zwarten lopen met een houten paal.” Nog half naschaterend, plotseling cynisch. “Maar de telefoon en internet aansluiten deden zij niet. Daar zitten we nu nog op te wachten.”

“We zijn nog steeds wild enthousiast hoor,” benadrukt Tineke voor de zekerheid. Bas knikt tevreden en tuurt richting zee. “Binnenkort arriveren de walvissen in de Valsbaai. We hebben er al één gezien,” zegt Tineke. Bas mijmert: “Nooit meer in de file, altijd mooi weer, lekker in de natuur. Aan die Afrikaanse manier van doen wennen we wel!”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s