‘Met kapmessen voor ons huis’

Standaard

“Mijn moeder had niet eens tijd om de deur achter ons dicht te doen.” Verdrietig vertelt Christine Wangari hoe zij de laatste dag van 2007 halsoverkop hun huisje in de sloppenwijk Madare moest ontvluchten. Als 13-jarig Kikuyu-meisje speelde ze tot voor kort altijd met Luo-vriendinnetjes. Tranen springen in haar ogen. “Ik wou dat Kibaki en Odinga met elkaar konden praten, zodat alles goed komt. Kinderen lijden nog het meest onder de situatie.”

Het geweld in Kenia dat uitbrak nadat op 30 december de herverkiezing van president Mwai Kibaki bekend werd, is volgens een Amerikaanse afgezant ‘duidelijk etnische zuivering’. Kikuyu’s in de Riftvallei en in de krotten van Nairobi worden verdreven door Luo’s en Kalenjins. Zij zijn ervan overtuigd dat oppositieleider Raila Odinga het nieuwe staatshoofd moet zijn.

Christine maakte het van dichtbij mee. “Toen de Luo’s hoorden dat Raila de verkiezingen niet had gewonnen, werden ze boos. Met kapmessen in hun hand stonden ze voor ons huis te schreeuwen dat wij weg moesten – niets mochten we meenemen. We waren net vluchtelingen.” Kenia vangt altijd veel mensen op die conflicten in buurlanden ontvluchten. Het dringt maar traag tot het geschokte land door dat Kenianen nu zelf vluchtelingen zijn. “We hadden geen plek om heen te gaan,” zegt Christine snikkend.

Samen met haar moeder belandde ze in het Madare Depot, een kleine loods waar meer dan zevenhonderd Kikuyu’s en Kamba’s hun heil zochten. “Eten krijgen we van het Rode Kruis, maar we hebben veel te weinig brandhout om op te koken en haast geen matrassen dus de meesten slapen op de grond,” laat Peter Ndungu zien. “De wc’s zijn deze twee gaten in de grond – die moesten we gisteren nog met de hand leegscheppen,” vertelt Ndungu. De uitwerpselen worden in het riviertje gedumpt dat inwoners van Madare als toilet én badkamer gebruiken.

Ndungu heeft zich opgeworpen als vertegenwoordiger van de ontheemden in het depot, maar de twintiger is zelf ook slachtoffer. “Ik had een winkeltje waar ik t-shirts en producten voor de vrouwen van Madare verkocht, maar de Luo’s hebben alles meegenomen en mijn huis werd ik uitgejaagd.” Beatrice Wanjiru (13) moest ook in allerijl vertrekken. “Als je geen schoenen aan had, vertrok je zonder. We waren zó bang,” zegt zij.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s