Niemand komt naar Nelson

Standaard

Zelf wil Mandisi Mququ er het liefst een jeugdherberg van maken. Het gloednieuwe restaurant en congrescentrum staan leeg, de indringende fototentoonstelling blijft onbekeken en de stapelbedden onbeslapen. De 28-jarige beheerder van het ultramoderne Nelson Mandela National Museum staart over het “golvende heuvellandschap met de vruchtbare valleien” zoals Zuid-Afrika’s levende legende de grazige weiden van de Xhosa’s liefdevol noemt.

“Ik snap niet hoe je het museum gevonden hebt,” was Mququ’s begroeting. Het dorpje Qunu ligt in de Oostkaap, in de voormalige semi-zelfstandige Transkei. Het huis waar Mandela opgroeide ligt weliswaar aan de drukke N2, maar bordjes naar het museum op de heuvel ontbreken. Het filiaal in Madiba’s geboorteplaats Mveso is nog onvindbaarder. Mazzel tijdens een Google zoekopdracht lijkt de enige manier om dit museum te ontdekken.

In Qunu kreeg de kleine Rolihlahla zijn westerse naam Nelson van zijn leraar. Hier zag de latere politieke gevangene, Nobelprijswinnaar en president voor het eerst een blanke. Hier roetsjte hij over een gladde steen van de heuvel af. En hier paste hij op het vee – zijn gelukkigste jaren. Vier jaar geleden begon met overheidsgeld de bouw van een indrukwekkend museum. De expositievleugels ademen kwaliteit, het uitzicht is fenomenaal en de arme lokale bevolking profiteert mee door traditionele kleding te fabriceren.

Behalve de handwerkers en beveiligers is Mququ echter alleen. “Welkom in het multipurpose centrum rond het leven van Mandela,” probeert hij in het begin nog maar al gauw biecht hij op wat hem dwars zit. “Ik ben al maanden op zoek naar notulen van vroegere vergaderingen, zodat ik kan achterhalen wat precies de bedoeling was van de stapelbedden en welke verwachtingen gewekt zijn bij Qunu’s inwoners. “Zij tellen de jaren dat deze muren hier staan.”

Zelfs simpele bewegwijzering krijgt Mququ niet voor elkaar. “Dat is onderdeel van een marketingpakket en dat moet openbaar aanbesteed worden.” Zoiets kan jaren voortslepen in Zuid-Afrika. De jonge beheerder weigert zich te laten ontmoedigen. Nu toeristen en schoolgroepen wegblijven, werkt hij aan een plan om een jeugdherberg te maken van het museum, dat zelfs ‘tata’ Madiba slechts eenmaal bezocht. Mandisi Mququ laat de kleine slaapzalen zien. “Wat denk jij, kan het wat worden?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s