‘Ik sterf liever thuis dan hier’

Standaard

Wanhoop tekent de duizend immigranten die gistermiddag op het terrein van het Jeppe politiebureau bivakkeerden. Hun huis zijn ze ontvlucht uit angst dat woedende Zoeloes hen ’s nachts zullen beroven, verminken of zelfs vermoorden.

Een Malawiër vertelt hoe zijn buurman van vijfhoog naar beneden werd gegooid. Ziekenhuispersoneel weigerde gisteren immigranten te helpen. Het geeft aan hoe diep de buitenlanderhaat zit in Zuid-Afrika, vooral bij Zoeloes, die zelfs landgenoten van andere stammen molesteren. Een meisje uit Burundi komt op verhaal. Diezelfde ochtend had ze een vraag gesteld aan haar leraar. Het antwoord was een woedende uitval: „Hou je mond, buitenlander en ga terug naar je eigen land.”

De meesten willen niets liever. Sinds de xenofobie vorige week escaleerde rond miljoenenstad Johannesburg, zijn er al zeker 24 doden gevallen. Honderden mensen die eerder al vluchten voor oorlog, vervolging of armoede zijn gruwelijk verminkt en hun winkels en huizen geplunderd. Zeker tienduizend immigranten slapen momenteel op de stoep bij kerken en politiebureaus, zoals in Jeppestown.

Plunderingen zijn dagelijkse kost rond Johannesburg. „Gisteren kwam een bende jongens mijn huis binnenstormen en nam mijn televisie en mijn dvd’s mee. Ik moest vluchten in de kleren die ik toen aanhad”, vertelt Patience Nyoni (28). Ze verliet zeven jaar geleden Zimbabwe en verdient nu haar geld met het repareren van koelkasten. De 25-jarige Malawiër Wines Waras hekelt de ’regenboognatie’. „Ze zijn jaloers op ons succes en zeggen dat we hun banen en vrouwen stelen.”

Zuid-Afrikanen zijn lui, vinden de immigranten. „Ze eisen gratis elektriciteit, gratis water en gratis huisvesting, maar zijn nog niet eens in staat winst te maken door eenvoudige straatverkoop”, zegt Irakoze Ange uit Burundi. Eigen initiatief is door de littekens van de apartheid nog steeds schaars in Zuid-Afrika. „Geen wonder dat hun vrouwen de buitenlandse mannen prefereren”, glimlacht Nyoni.

De duizend in Jeppestown moesten het gisteren doen met acht vieze toiletten, twee sneetjes brood per persoon, een paar goedwillende hulpverleners en een schouderophalende politie. „Ze staan er gewoon bij te lachen”, is een veelgehoorde klacht. Niemand voelt zich echt veilig, maar geld om naar hun thuisland te gaan hebben er weinig. Toch willen de meesten terug. Chris Sawa ontvluchtte de gruwelijke burgeroorlog in het Congolese Kivu, maar zegt nu met een grauw gezicht dat hij terug wil. „Ik sterf liever thuis dan hier.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s