Heimwee

Standaard

Ze weten niet hoe ze een overhemd moeten strijken, noemen een stoplicht een robot en missen de zwoele kerstavonden, waarop ze happend in een meloen ‘stille nacht’ neurieden. Nu wonen, werken en studeren ze in Polen, Ierland, Australië of Zuid-Afrika. Op Facebook, de grote broer van Hyves, halen ze zoete herinneringen op. En ze foeteren op alles wat er “thuis” misgaat.

Reden voor ongenoegen is er voldoende, want “thuis” is Zimbabwe. Miljoenen hebben het zinkende schip van kapitein Robert Mugabe het laatste decennium verlaten, vooral sinds blanke boeren met geweld werden verjaagd. De Zimbabwaanse diaspora is echter geen ‘terugkeer’ van witte, koloniale families. Velen zijn goed opgeleide zwarten die weigeren met Mugabe te heulen.

En zo kan het dat in Facebook-groepen als ‘Horror in Zimbabwe’ jongeren met namen als Kevin van Jaarsveldt, Ruvarashe Tembo en Farheen Chaudhry webpetities tekenen om oppositieleider Morgan Tsvangirai te steunen. Het smakelijk navertellen van ver verleden alcoholische avondjes kan in ‘Wie herinnert zich Ivy League in Bulawayo’ en in ‘Old Zim memories’ worden favoriete snoepjes, drankjes en sportteams bewierookt.

“Maak een plan,” luidt een favoriet gezegde in zuidelijk Afrika – waar elektriciteit, kraanwater en fatsoenlijke politici geen garantie zijn. Sinds Mugabe zijn land begon te verstikken is dat plan voor velen: vertrekken. Armen proberen massaal de grens over te steken om Zuid-Afrikaanse Rand te verdienen, rijkeren verlieten het continent. Op Facebook vindt vooral die laatste groep elkaar weer terug.

Een vriend in Londen bekende onlangs nog steeds vooral met zijn vrienden uit Harare om te gaan. Integreren met kille Europeanen (“Hoe is dat nou, wonen in Afrika?”) – is er nauwelijks bij. Wereldwijd schieten Zimbabwaanse kerken als paddenstoelen uit de grond en van Kaapstad tot Birmingham ontmoeten ‘zimbo’s’ elkaar op ‘zimfeesten’. Of dit betekent dat de meesten na Mugabe’s bewind terugkeren naar het land tussen de Zambezi en Limpopo rivieren, valt te bezien.

Want eerlijk is eerlijk – de meeste emigranten kunnen tegenwoordig zelf strijken, een bediende is meestal te duur. Jongeren die zelf nog op de rug van hun nanny werden rondgetorst, duwen nu kinderwagens door de regenachtige straten van Londen. Maar waar ik Pretoria nu als thuis beschouw, omdat ik er woon – ligt dat voor hen heel anders. De diaspora droomt slecht van één thuis: Zimbabwe.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s