Vogelvrij

Standaard

Hun talent is onmiskenbaar. Het publiek in de grote steden van Zuid-Afrika luistert dan ook dagelijks naar hun welluidende zangrepertoire en de loepzuivere imitaties van lokale partituren. Toch is de treurmaina vogelvrij, want in de natuur is xenofobie toegestaan en volgens veel biologen zelfs wenselijk.

Wereldwijd zijn de Aziatische spreeuwachtigen geïntroduceerd – soms als insectenbestrijder, maar meestal vanwege hun virtuoze zangkunsten. Al in het jaar 1900 werden in de Zuid-Afrikaanse havenstad Durban de eersten aan land gezet. Sindsdien zijn de treurmaina’s niet meer weg te denken uit de steden. Ook hier in de tuin in Pretoria zorgen ze voor muzikale begeleiding van de columnschrijverij.

Tegenwoordig worden uitheemse soorten als tweede grootste bedreiging van de biodiversiteit beschouwd en vogelexperts vrezen dat de treurmaina’s het voedsel en de nestplaatsen van lokale lijsters, duiven en ander gevogelte inpikken. Officieel moeten de indringers dan ook uitgeroeid worden en hier en daar onderneemt een enkeling inderdaad nog pogingen met katapult en luchtdrukpistool.

Het is echter veel te laat voor aviaire genocide en het is verleidelijk parallellen te trekken met de menselijke immigranten die Zuid-Afrika vanuit de rest van het continent zijn binnengetrokken. Ook zij werden aanvankelijk met open armen ontvangen, maar gelden nu als zondebok voor criminaliteit en armoede. Na een moorddadige geweldsgolf lijken de meeste Zuid-Afrikanen echter te hebben ingezien dat hun gasten geen bezoekers meer zijn, maar onderdeel van de samenleving.

Voor de verdediging in de staat versus de treurmaina is het dan ook een eitje. Ten eerste is hun kwalijke invloed onbewezen. Net als de stadsduif en de huismus zijn ze volledig afhankelijk van bebouwing en echte Afrikaanse gevederden hebben het niet zo op de stad. Bovendien, wie wil zulke slimme, schalkse vogels – die hun partner levenslang trouw blijven – nou afknallen?

Als het al mogelijk was om de vliegensvlugge Aziaten bij de vlerken te grijpen, dan zou dat precedenten in de hand werken. Wat moet er dan gebeuren met de mooie Senegalese halsbandparkieten die zich in parken hebben gevestigd? Of de huiskraaien uit Azië die rond het vliegveld van Kaapstad en op het Mozambicaanse eiland Inhaca de dienst uitmaken? En de Europese spreeuwen op Robbeneiland? Tot afgrijzen van natuurbeschermers scharrelt ‘onze’ wilde eend hier zelfs met inheemse geelbekeenden. Die parallel zullen we maar negeren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s