Monetaire euthanasie

Standaard

Wie feest wil vieren in Zimbabwe moet drank en voedsel uit het buitenland importeren. Dat is niet voor iedereen weggelegd.

Dat de schappen in de supermarkt weer vol lagen, leek ons goed nieuws, totdat de woekerprijzen voor de bruine bonen, runderlapjes en bananen tot ons doordrongen. Niets voor niets waren we met een pick-up vol mango’s, appels, peren, ananassen en sterke drank de grens van Zuid-Afrika naar Zimbabwe overgestoken. Allemaal bestemd voor het nagerecht en het daaropvolgende drinkfestijn tijdens de derde, en beslissende, dag van het Indiase huwelijk waarvoor wij waren uitgenodigd.

Uitbundig feestvieren in Zimbabwe heeft iets raars, zeker als de apotheose van de meerdaagse bruiloft plaatsvindt in de lommerrijke tuinen van Nesbitt Castle, een pompeus hotel in de vorm van een kasteel, in Bulawayo. Bruid en bruidegom deden de meeste boodschappen maanden geleden al in India. De rest werd ingevlogen en -gereden door vrienden en familie uit buurlanden. Zo’n 80 procent van de 8 miljoen overgebleven inwoners van Zimbabwe zijn aangewezen op voedselhulp, maar waarom zouden degenen die het beter hebben geen traditionele trouwerij mogen optuigen? Toch voelt het ongemakkelijk, alsof we medeplichtig zijn aan het verorberen van de 4.000 porties kaviaar die president Robert Mugabe diezelfde zaterdag heeft laten aanrukken voor zijn 85ste verjaardag.

Op de één of andere manier heeft de ellende elk bezoek een ander gezicht in Zimbabwe. In september waren het de lange rijen voor de banken en in december de cholerapatiënten. Nu is het de stinkende rioleringsdrek die op straathoeken boven komt borrelen. Ook nieuw: de Zimbabwaanse dollar is in geen velden of wegen te bekennen. De implosie van de munt mag nauwelijks een verrassing heten: het laatste officieel gemelde inflatiecijfer was 231 miljoen procent, maar volgens economen was de werkelijke waardevermindering groter. De recente beslissing van Mugabe & co om handel in Amerikaanse en Zuid-Afrikaanse valuta toe te staan, betekende feitelijk monetaire euthanasie.

Terwijl de ceremonie voortkabbelt in het Urdu, kwebbelt de familie vrolijk over de laatste privé-intriges. Van deze 300 Zimbabwanen lijkt niemand zich zorgen te maken. De Indiërs zijn vooral handelaren en wisten daardoor tijdens Mugabe’s economische kamikazepolitiek het hoofd goed boven water te houden door de import van levensmiddelen. De bruidegom blijkt dan ook bedenkingen te hebben bij de emigratieplannen van de bruid: de komende tijd van politieke instabiliteit zou weleens lucratief kunnen zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s