Jaloers

Standaard

Bert Koenders, de minister voor Ontwikkelingssamenwerking, steelt de show in Zuid-Afrika. Zakenlui fronsen de wenkbrauwen.

Aan het Haagse Binnenhof staat Bert Koenders bekend als een haantje. Sommigen vergeven hem zijn ijdelheid en lichte arrogantie graag: hij is benaderbaar en heeft verstand van zaken. Anderen ergeren zich groen en geel aan de PvdA’er, die overal verstand van denkt te hebben en met zijn ellebogen werkt.

“Kun jij mij uitleggen wat Koenders hier een week lang doet?”, vraagt een ontwikkelingsmedewerker me tijdens een borrel in de residentie van de ambassadeur in Pretoria. Samen met staatssecretaris Frank Heemskerk van Buitenlandse Handel en 40 Nederlandse bedrijven en kennisinstellingen is Koenders een week in Zuid-Afrika en omstreken. Een buitenkans om hem in actie te zien.

Het begint met de inauguratie van de nieuwe Zuid-Afrikaanse president Zuma. Een beetje paternalistisch natuurlijk, om onze hulpbaas naar zo’n Afrikaanse presidentenbal te sturen, maar het kwam nou een keer zo uit. De woordvoerder van de minister kraait na de inhuldiging victorie in een persbericht: Koenders heeft gesproken met Zuma zelf, met de Zimbabwaanse premier Morgan Tsvangirai én met Mandela, de fragiele 90-jarige legende die zelfs met zijn vrouw haast geen woord meer wisselt.

Daarna babbelt Koenders in Kaapstad met Nederlandse ondernemers en Zuid-Afrikaanse analisten. Ook bezoekt hij een werkervaringsproject van straatarme jongeren in de Kaapse kansenwijk Kayelitsha. “Mijn collega Heemskerk en ik danken de aanwezigen…,” begint hij zijn toespraakjes consequent. Een uitermaten correct begin voor iemand die de naam heeft zich altijd en overal op de voorgrond te willen dringen. “Toch wel een goede spreker die man,” oordelen de meegereisde ondernemers, minder dan een uur nadat ze hebben staan foeteren op de minister voor Ontwikkelingshulp die ‘hun’ handelsmissie leidt.

Ook tijdens de ambassadeursborrel steelt “zeg maar Bert” de show. Opnieuw klinkt er een charmante toespraak namens “mijn collega en ik”. “Wat een knappe man,” fluistert mijn vriendin, en op dat moment begin ik de wrevel van de aanwezige ontwikkelingsbobo’s te delen. Moet deze man niet nodig naar Congo of Somalië? Er gaat toch maar een paar miljoen naar het Zuid-Afrikaanse onderwijs en de hiv-bestrijding?

Jaloezie, zo concludeer ik schuldbewust, is de reden van het Haagse, Kaapse en Pretoriaanse gemopper op de zelfverzekerde Koenders. Alles wat de welbespraakte vriend van Mandela aanraakt, verandert in goud en in een ronkend persbericht. En dat steekt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s