Oplossing

Standaard

Voet op het gaspedaal als je wordt aangehouden en geef de politie nóóit je rijbewijs, luidde tot voor kort het dubieuze maar praktische advies. Maar nu hadden onze Zuid-Afrikaanse vrienden – doorgewinterde Mozambique-gangers – gemeld dat het buurland de strijd tegen de corruptie aan het winnen was: de president ontslaat graaiende goeverneurs, wie netjes de procedures voor vergunningen doorloopt hoeft geen ambtenaar meer wat toe te stoppen én politieagenten houden zich tegenwoordig bezig met het handhaven van de wet.

Dat zou een snelle omwenteling zijn in het vakantieland van kroonprins Willem-Alexander, dacht ik nog. Auto’s met buitenlandse nummerplaten worden immers steevast uit het verkeer geplukt. De agent van dienst bedenkt een probleem, dreigt wat en zinspeelt dan op een ‘oplossing’ – met de nadruk op de aanhalingstekens want een officiële oplossing zoals een netjes uitgeschreven boete zien de dienders meestal niet zitten.

Het was vrijdagavond en we namen de proef op de som in de hoofdstad Maputo, overzichtelijke Afrikaanse chaos aan een zonovergoten strand vol ambitieuze vissertjes en voetballertjes . Overal in de stad schieten hotels en apartementen uit de grond – grondstoffen en toerisme doen hier wonderen. Na te hebben genoten van de lokale specialiteiten( garnalen en piri-piri kip) tuften we richting strandhotel… Totdat vier politieagenten ons ‘bakkie’ naar de kant dirigeerden.

“De dame in de bijrijdersstoel heeft haar voeten op het dashboard – dat mag niet in Mozambique,” piepte er eentje bedroefd. Of ik gedronken had, vroeg de ander. Een biertje. “Nee, één biertje mag niet in Mozambique.” Enigzins geïntimideerd had ik mijn rijbewijs afgegeven, maar dat kreeg ik na tien minuten terug nadat we slinks suggereerden dat er een oplossing mogelijk was.

“Wij rijden achter jullie aan naar het politiebureau en we bellen onderweg even met het Nederlandse consulaat om advies te vragen,” zei ik. De agenten voelden zich bedrogen toen de ‘oplossing’ uitbleef. “Het is beter om dit hier af te handelen, want anders zit je uren op het bureau,” probeerden ze nog. Zodra we onderweg waren maakten drukke belgebaren, want het nummer van het consulaat hadden we niet. De politieauto stopte en de chef riep ons toe: “Laten we het deze keer maar als een waarschuwing beschouwen.”

Ook toen we de volgende ochtend nogmaals gestopt werden omdat ik mijn zonnebril op had – “dat mag niet in Mozambique” – kletsten we ons eruit. Ons zonnige humeur was wel wat verpest.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s