Verbazing

Standaard

Plotseling zijn daar de keurig georganiseerde thee- en koffieplantages, de brandschone bermen en de hardwerkende mensen – we zijn in Rwanda. In het land van gorilla’s en genocide gaan er veel dingen tegenwoordig verschrikkelijk goed. De hoofdstad Kigali is zelfs in rap tempo uitgegroeid tot een Westers aandoende metropool inclusief bouwvoorschriften voor een minimum aantal etages om de stad allure te geven. Bekend is dat de visionaire maar autocratische president Paul Kagame oppositie tegen zijn bewind de kop indrukt, maar kunnen we boos worden op zo’n succesvolle leider?

Na een lange tocht door bananenland Oeganda –waar opvallend veel mensen druk bezig lijken met niks doen – waren we monter aangekomen in ons hotel in Kigali. Monter, omdat Rwanda een verademing was. Afrika kan heel wat leren van het land van de duizend heuvels, waar de economische groei van de gezichten afstraalt, vonden we.

Op de derde etage van het Laico Umubano hotel zat de volgende ochtend een sombere blanke man op de grond voor de deur van zijn kamer. Een groep mannen stond om hem heen. Vreemd. Later bleek dat dit de Amerikaanse advocaat Peter Erlinder was, die naar Rwanda was gekomen voor de verdediging van Victoire Ingabire, die lang in Nederland woonde maar het bij de verkiezingen op 9 augustus tegen Kagame wil opnemen.

Erlinder zat op de grond omdat hij gearresteerd was en tot op de dag van vandaag zit hij vast, omdat hij de genocide van 1994 zou ontkennen – een soortgelijke zaak loopt tegen Ingabire. “Natuurlijk wordt die ontkenningswet misbruikt door Kagame, dat is duidelijk,” zegt de Nederlandse ambassadeur Frans Makken even later in de lobby. En de in Nederland populaire Ingabire wordt bruut gedwarsboomd? Dat ligt ingewikkelder, vindt Makken. “Feitelijk voldoet ze gewoon niet aan de voorwaarden om aan de verkiezingen mee te doen. Bovendien bekende haar voormalige tweede man schuld aan de genocide en heeft ze donaties gegeven aan dubieuze groeperingen.”

Net als we beginnen te twijfelen aan de modelstaat van Kagame, vertrekt de ambassadeur naar een pianoconcert. “Denk er aan,” zegt hij. “Morgen is het gemeenschapsdag en gaan alle Rwandezen vier uur lang schoonmaken, bomen planten, enzovoort.” We vallen van de ene verbazing in de andere en voor deze ene keer krijgt Kagame zijn zin: we beginnen eens niet over Hutu’s en Tutsi’s.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s