50 Cent voor Afrika

Standaard

Toen rapper 50 Cent onlangs een smak geld won met een gokje op de Super Bowl, kreeg zijn vrome oma de buit. “Ze zal zich een ongeluk schrikken, want alles wat ze doet is naar de kerk gaan,” twitterde hij olijk. De vroegere drugsdealer is tegenwoordig lief en niet alleen zijn grootmoeder profiteert daarvan, maar ook hongerige Afrikanen. Hoewel dat niet zo maar gaat. Hij trekt alleen de portemonnee als Amerikanen zijn energiedrankje Street King kopen, erover twitteren of het merk op Facebook ‘leuk vinden’.

Deze week nam het Wereldvoedselprogramma Curtis James Jackson III – de echte naam van 50 Cent – op sleeptouw in Somalië. De hulpspecialisten van de VN weten natuurlijk donders goed dat de belofte van de artiest om “1 miljard kinderen in Afrika” te voeden nergens op slaat, maar een beroemdheid trekt altijd camera’s, aandacht en wellicht zelfs geld.

Ze bedoelen het goed, zeggen zelfs critici van fanatieke Afrikahelpers als Bono, George Clooney, Madonna of onze eigen Doutzen Kroes er meestal bij. Dat zou best kunnen. Maar wil de persoon, het dorp of het land dat structureel beter af is dankzij de decennia lange bemoeienis van een Ierse rockzanger zijn hand opsteken… En wie of wat profiteert er het meest van een fotogenieke zwart-op-wit knuffel met kind: de desbetreffende Malawiaanse of Tanzaniaanse koter of de imago’s van de goedertieren popveteraan en het Friese topmodel?

De kritiek op groot- én kleinschalige hulpprojecten in de derde wereld neemt toe. Een Europese bakvis die “een jaar iets in Afrika gaat doen” bevestigt immers het beeld van hulpeloze inboorlingen, die “duurzaam” op weg geholpen moeten worden. Handel in plaats van hulp is daarom steeds vaker het devies. Een groeiende economie is immers het beste medicijn tegen armoede en honger.

Dat moet 50 Cent’s op zijn eigen kromme manier geïnspireerd hebben om een flinke duit (van een ander) in het zakje te doen met zijn ‘verantwoord kapitalisme’, zoals hij het noemt. Dat de gulle giften van de rapper afhankelijk zijn van de aankoop van een duur vitaminedrankje heeft hij afgekeken van Bono. Met diens Product Red koppelde de Ier productmarketing voor het eerst op grote schaal aan dat zalige gevoel als consument iets te doen voor anonieme armoedzaaiers ergens in Afrika.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s