Aan de grens

Standaard

Dit keer moest ik voor een hemelblauw scherm poseren. De Mozambikaanse ambtenaar van dienst maakte een kiekje met zijn webcam en verdween vervolgens met een verveeld ‘wacht hier’ én met mijn paspoort door een deur. Ik zette mij schrap voor het Grote Wachten. Een grensovergang in Afrika heeft altijd wat te bieden, of het nou ellenlange rijen, corrupte beambten, mesjogge regels, gehaaide handelaren, voetbalpraatjes of fantastische vergezichten zijn.

De materiële en mentale voorbereiding op een reis naar Mozambique begint al thuis. De ijverige politie slingert er immers zonder pardon automobilisten op de bon die verzuimd hebben twee gevarendriehoeken, een reflecterend hesje, een brandblusser, een ZA-sticker (voor Zuid-Afrika) of een extra aansprakelijkheidsverzekering aan te schaffen. Naïef ogende buitenlanders worden bovendien dikwijls met arrestatie bedreigd voor blunders zoals het niet dragen van een zonnebril, het wél dragen van een zonnebril of andere creatief bedachte ‘overtredingen’. Vooral rond de hoofdstad Maputo en de kustweg naar het noorden proberen corrupte dienders op deze manier geld af te persen, door een ‘oplossing’ voor de vermeende misdaad te suggereren.

Wie tijd heeft kan de grens vanuit Zuid-Afrika op ontspannen manier oversteken in het Krugerpark of langs de kust, maar dan moet je wel over een auto met vierwielaandrijving beschikken om de zandwegen in Mozambique te trotseren. Overigens vallen die routes vaak te verkiezen boven veel van de verharde wegen in het land (behalve de tolweg naar Maputo). Wij zijn heel wat gewend qua Afrikaanse gatenkaaswegen, maar de bijkans onmogelijke slalomtocht tussen Boane en Bela Vista zal ons nog lang bijblijven.

Nog poreuzer dan het asfalt is de grens. Wij gingen de grote grenspost over bij Ressano Garcia (Lebombo in Zuid-Afrika) over, maar dagelijks sluipen tientallen gelukzoekers illegaal Zuid-Afrika in. Vaak kiezen de wanhopige vluchtelingen een route door Krugerpark en niet zelden vallen mensen er ten prooi aan hongerige leeuwen.

Al na vijf minuten kwam de ambtenaar terug. Ook dit keer stond ons een verrassing te wachten bij een grensovergang: het was een peuleschil. Van de beruchte lange rijen geen spoor, de gladde jongens die hun ‘hulp’ aanboden voor een ‘versnelde procedure’ schudden we goed geluimd af en onze paspoorten werden niet gegijzeld. En zowel mijn visum als de luxueus ogende factuur waren voorzien van een pasfoto zo blauw als de Mozambikaanse winterlucht.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s