Tagarchief: zambia

Avonturiers

Standaard

Column AvonturiersNa bijna acht jaar in Afrika, kan ik niet ontkomen aan de conclusie dat Nederlanders de meest avontuurlijke mensen ter wereld zijn. Natuurlijk doel ik niet op die reuzegezellige landgenoten die aan de voet van de Tafelberg samenklitten en van Kaapse wijntjes nippen, maar op de pioniers van stoffige weggetjes en karrensporen in uithoeken van het continent. Of ze nou spulletjes komen verkopen of doneren, schooltjes komen bouwen of ‘gewoon’ op vakantie zijn, allemaal barsten ze van die veelbesproken VOC-mentaliteit – net als die 17e eeuwse groenteboeren die ooit Kaapstad uit de grond stampten.

„Hé, twee andere auto’s! Die lui zullen wel uit Nederland komen,” voorspelde mijn (niet-Nederlandse) vrouw onlangs toen we na een urenlange tocht van nog geen twintig kilometer per uur even uitpuften bij het pittoreske meertje Waka Waka in de binnenlanden van Zambia. „Misschien Duitsers,” probeerde ik nog. We stelden ons voor aan de rare snuiters, die op weg bleken naar het onbekende natuurreservaat Lavushi Manda. „Ja, uit Groningen. We weten niet precies welke kant we opmoeten, maar we komen er wel,” grijnsten ze en vervolgden hun pad.

Italianen, Engelsen, Russen, Chinezen en andere normale wereldbewoners boeken het liefst een strak georganiseerde safari of mijden Afrika helemaal. Maar in Nederland woont een slag mensen dat een vliegticket boekt, een vierwielaangedreven voertuig huurt en de wijde wereld intrekt. Dus het echtpaar dat we in de afgelegen Zuid-Afrikaanse streek Venda tegen het lijf lopen blijkt een galerie in Zutphen te hebben, de man die we bij het Zambiaanse stamhoofd Chitambo ontmoeten is een documentairemaker uit Amsterdam en waar zou die gekke vrouw die met een tractor door Afrika hobbelde toch vandaan komen?

Uiteraard is het bekend dat je overal ter wereld Nederlanders tegenkomt, maar mijn conclusie is dat hoe onherbergzamer de streek, des te groter de kans dat een rondzwerfende buitenlander een Nederlander is. Vaak zijn het van die types die meteen –soms wat nors – laten blijken de ‘Nederlandse gemeenschap’ het liefst te mijden. Maar na een paar minuten blijkt het dan toch altijd wel weer leuk om even in de moedertaal te kletsen.

Advertenties

Tukker in de bonen…

Standaard

Koffieboer Willem heeft hart verpand aan Zambia

Het ongelooflijke levensverhaal van Willem Lublinkhof klinkt afwisselend als een spannend jongensboek en een angstaanjagend treurspel. Geboren in Twente toog hij op zijn 22e uit christelijke overtuiging naar hartje Afrika. In Zambia werd hij één van de grootste koffieboeren en overleefde hij een moordaanslag, auto-ongeluk, vliegtuigcrashes én een faillissement. Zambia zonder de boerderij van Lublinkhof, zei de vorige president, Rupiah Banda, „is als Parijs zonder de Eiffeltoren”.

„Een paradijs? Ja, een zelf gecreëerd paradijs.” Met bescheiden trots vertelt Willem Lublinkhof tijdens een rondleiding over zijn enorme boerderij over de soja- en tarweoogst, de koffieplanten en de enorme stuwdam. „Kijk”, wijst de 67-jarige Nederlander. „Mijn zoon Jesper heeft de boerderij overgenomen en experimenteert hier met koffieplanten die onder bomen groeien en verderop staat een veld vol teff, Ethiopische minitarwe.”

De 1600 hectare grote mubuyu (apenbroodboom) boerderij heeft 568 mensen in dienst en tussen april en September honderden extra om koffiebonen te plukken. Het personeel heeft een voetbalclub en de kinderen gaan naar een schooltje. Nadat hij in 1967 als pluimveedeskundige voor Dienst Over Grenzen naar Zambia kwam, werd Lublinkhof direct de beste vrienden met zijn kok Peter Bunne en diens neef Dennis Mutinta. „Zij leerden mij alles over het leven van de mensen hier.” Lees de rest van dit bericht

Vakantieland

Standaard

“Het is sindskort zelfs verboden om over de gezondheid van de president van Zambia te discussiëren, roddelen of grappen.” De aardige politierechter in het Zambiaanse plattelandsdorpje is van slag en hij legt mij graag uit waarom. Jarenlang was Michael Sata (75 en vrij ziekelijk) oppositieleider, maar twee jaar geleden won hij de verkiezingen. Sindsdien kopieert hij steeds meer wetten van zijn maatje Robert Mugabe uit buurland Zimbabwe. Een zuur verhaal – terwijl van onze Zambiareis naar de Victoriawaterwallen genieten.

Sommigen viden dat je in landen met repressieve leiders niets te zoeken hebt. Lees de rest van dit bericht